Een snel gemaakt verslagje. Zaterdagavond ben ik naar de happening van Cesar Millan geweest en met nog 6000 joelende (overwegend) vrouwen. Wat een man, wat een charisma en persoonlijkheid. Viriel, bruin, sterk, aardig, zacht en stoer tegelijk, de hormonen bij de dames vierden hoogtijd. Hij is gekleed in oranje KNVB-shirt. En hij heeft zijn zoontje van 12 – aankomende ster! – bij zich die mag helpen zo nu en dan en ‘het’ helemaal snapt. Hij luistert empatisch en rustig naar een treurig verhaal van een mevrouw uit de zaal over haar overleden hond en vertelt dat hij ook een moeilijk tijd heeft gehad toen zijn Daddy (die geweldige bonk van een pitbull) overleed en hij ook van zijn vrouw scheidde. Val daar maar eens niet voor!

Een schattig meisje rent naar voren, dwars door de security guards heen, met een spandoek: Cesar, I want to touch, talk and make eyecontact with you!. We kennen de one-liners wel: hier zitten echte fans! Een ander meisje, hoogzwanger, biedt bij de ‘meet and greet’ een zelfgemaakt schilderij aan van Daddy en Junior. We love you Cesar!

De merchandising gaat grif van de hand, boeken, t-shirts, vesten, mensen staan rijen dik en ik geef toe, ze waren ook leuk (“pack leader’ erop), maar prijzig, 25 euro.

De show zit echt op zijn Amerikaans geweldig in elkaar. Strak, niets wordt aan het toeval overgelaten, fantastische toneelsetting, hilarische sketches, heel (foto van AD) herkenbaar, enige filmpjes, kort, to the point, nooit meer dan drie steekwoorden op het scherm, die hij ook honderd keer herhaalt. De man is eersteklas performer. Hij maakt alles overzichtelijk en eenvoudig.

De sponsor is kennelijk die loopband, die de twee helft van het programma op het toneel staat maar waar hij niet aan refereert. Dat hoeft ook niet, want we hebben hem allemaal goed gezien. Tja, het is beter dan helemaal niet lopen, hoor je mensen zeggen.

“Maak het leven niet ingewikkeld”, zegt ie ook. “Enjoy life!” Hadden we allemaal maar zo’n man thuis!
Deze stand-up comedian kent zijn publiek en weet precies wat ie doet en hoe hij in de eerste zin al de sympathie van de zaal moet winnen: ‘ik ben als vluchteling over de grens gegaan – ik was een illegaal in Hollywood,’ helemaal de Amerikaanse droom. Ook Oprah komt al snel ter sprake, en hoe hij met klapperende tanden destijds tegen haar heeft moeten zeggen dat haar hond Sophie dominant was over haar! “And the woman owns half the world!”

Er is nogal wat commotie over hem, en dan vooral gebaseerd op zijn tv show .
Feit is dat hij het er in het tv-programma allemaal uit laat zien alsof het in 5 minuten gepiept is, het enige dat je hoeft te zijn is calm en assertive. Dat klopt wel, als je dat bent heb je de helft gewonnen, maar ik denk soms wel eens, het is net zoiets als: ontspan! of wees gelukkig!. Doe het maar eens!

Hij weet wat ie doet. Er komen bv twee puppies op het toneel, het puppy dat achter het voer aan gaat (de volgorde bij honden is neus, ogen, oren), dat puppy mag blijven, het hondje dat niet zo geinteresseerd is in eten maar wat om zich heen kijkt, mag gaan. “Hartelijk dank voor je komst”, straalt hij en weg is die mevrouw. Geen getut als er niks te halen valt. Je maakt je eigen succes. En zo is het natuurlijk ook.

I train people, I rehabilitate dogs. Hij zegt het zelf, Cesar, hij weet het allemaal precies. Geen speld tussen te krijgen.
Je maakt natuurlijk ook geen succesvol tv programma door eindeloos mensen hetzelfde te zien doen.
Hij wil de wereld veranderen, de hond is man’s best friend, zegt ie, maar nu nog andersom: zijn wij ook de beste vriend van de hond? Daar valt nog wat te doen. en dat is ook zo.

Met je hond samenwerken, naar buiten gaan, samen dingen doen, respect en vertrouwen, en daarna ‘affection’, dus niet de hele dag door alleen maar affection, het klopt allemaal. de schemaatjes die hij laat zien zijn duidelijk.

Er komt een Engels sprekende, beeldig uitziende mevrouw met een hond die trekt tijdens de wandeling. Dit is overigens het meest voorkomende probleem van alle hondenproblemen, en essentieel voor de hondenopvoeding, een goed volgende hond. Cesar doet haar voor hoe ze de riem moet houden. Bij de dame floeberde de hond alle kanten op, bij Cesar uiteraard niet. Hij doet het voor, en voor, en voor, en zij mag het nadoen, Hij is erg geduldig en vriendelijk, complimenteert haar : het is goed als het fout gaat, daar leren we van! hij leert het super, echt een enige man hoor!. Maar het lukt de handler niet zo erg goed. Heb je het nu begrepen, vraagt Cesar, ja ja, zegt de mevrouw, maar ze overtuigt de zaal niet. Dus zo je hand houden, dichtbij, zo de riem en dan focussen op waar je heen wilt en je niet af laten leiden. Het gaat inderdaad een of twee keer goed.
Opgelucht neemt ze afscheid , pakt de riem van de hond op de oude, dus verkeerde, manier vast en de hond zich weer als vanouds zigzaggend en sliertend het podium vast, en de dame wacht lief en geduldig tot de hond meekomt. Dus niks ‘even gewoon’ focussen waar je heen wilt en doorlopen.

Ik wil maar zeggen: hij is helemaal Hollywood, geweldig gedaan! En hij heeft gelijk, maar het duurt helaas geen vijf minuten om echt je gedrag te veranderen. De honden snappen het op een gegeven moment wel, maar de mensen doen het verkeerd.
Het ding bij Cesar is dat argeloze tv kijkende mensen de foefjes onthouden – dat zegt ie zelf trouwens ook hoor!-, namelijk het tss geluidje en het schopje tegen de hond, en daar mee aan de slag gaan. Maar ja, dat is het niet alleen he….

Cesar zegt en schrijft in het foldertje dat op onze stoelen lag, dat je niets moet doen zonder ervaren deskundigen te raadplegen. Een quitclaim heet dat in tv-termen, want stel je de claims eens voor als je doet wat Cesar doet en je hond ‘schopt’ en hij bijt terug. Goed plan dus. Allemaal naar school met die hond, want het kan lang duren voordat er zo’n prachtige glanzende blije man met een rooie jeep voor je deur aan komt rijden en het even voor je oplost, helaas.

Na afloop is er nog een intieme ‘meet and greet’ voor een paar honderd mensen die iets meer betaald hebben. Gezellig met zijn zoontje op de rand van het podium gezeten beantwoordt Cesar nog wat persoonlijke vragen die je in had kunnen leveren. “How can I help you? ” vraagt hij. Jammer genoeg kwamen de kritische vragen die wij in hadden geleverd (over de ‘schop’ en ‘schok’ filmpjes niet aan de orde. Uiteraard… De fans zaten daar ook totaal niet op te wachten.

Wij gaan allemaal geinspireerd en blij naar huis. die man geeft echt energie. Heerlijk. Ik heb meteen vandaag het huis een goede beurt gegeven, weer of geen weer, ik had er zin in.

En ik kom – bescheiden als altijd – tot de conclusie dat mijn eigen DVD’s zo gek nog niet zijn. Wat op tv niet kan,  het uitspinnen en het stap voor stap laten zien van het veranderingsproces bij gedragsproblemen, kan op Desperate Dogs en Gedraag Je namelijk wel.
Dus onderzoek alles en behoud het goede…